Persepolis
Persepolis to francuska animacja na podstawie autobiograficznego komiksu Marjane Satrapi. To historia dorastania dziewczyny w Iranie, a jednocześnie opis społeczeństwa w czasie rewolucji islamskiej i wojen dręczących kraj. Scenariusz i reżyseria filmu to wspólne dzieło Marjane i Vincenta Paronnaud. Kreska jest właściwie identyczna w komiksie i fimie - czarno-białe, oszczędne grafiki. Dokładne odwzorowanie widać też w scenariuszu.
Film warto obejrzeć przede wszystkim aby poznać historię Iranu. Rodzina bohaterki to zadeklarowani opozycjoniści, pełni nadziei na życie w wolnym kraju. Pod dyktatorskimi rządami szacha ludzie giną najpierw z rąk policji religijnej, a później w wojnie Irańsko - Irackiej. Na ich tle ludzie próbują odnaleźć normalne życie i korzystać z europejskiej cywilizacji. Pierwszymi jej symbolami dla dziewięcioletniej Marjane były płyty z Abbą, Bee Gees i Iron Maiden oraz Bruce Lee. Historia komplikuje się, kiedy rodzice bohaterki postanawiają wysłać ją do Wiednia w związku z nasilającymi się represjami. Tam musi się zmierzyć ze społeczeństwem mniej idealnym niż w dziecięcych wyobrażeniach.
Całość brzmi fajnie, ale główny powód dla którego warto to zobaczyć jest całkiem inny. Poza analizą społeczeństwa mamy tutaj historię z krwi i kości, opowiedzianą w sposób niesamowicie osobisty i autentyczny. Nie ma tu żadnego przerysowania ani wyreżyserowania akcji - wszystko jest dokładnie tak szare i codzienne, jak wydarzenia z życia autorki. Jednocześnie perspektywa młodej kobiety naprzemiennie zrzucającej i chowającej się pod chustą, zanurzona w rzeczywistości Iranu i Europy, jest absolutnie niepowtarzalna. Trochę zabrakło mi dłuższych rozmów z bogiem (bo te też się pojawiają), ale to moje prywatne zboczenie po Ketchupie Schroedera i pewnie nie wszyscy je podzielają.