Audiofeels to ośmiu gości z Poznania, którzy w 2007 roku założyli zespół. To co tworzą ciężko nazwać beatboxem, bo w ich muzyce nie ma żadnych ograniczeń. Naśladują dźwięki smyków, gitar, talerzy, bębnów, trąbek i cholera wie czego jeszcze. A capella śpiewają covery wielkich przebojów. W polskiej edycji Mam Talent zajęli w 2008 roku trzecie miejsce, dzięki fenomenalnemu mixowi Sound of Silence, Requiem for a Dream i Let's Get It Started....

Czytaj więcej o Audiofeels - Uncovered

Jak każda szanująca się metalowa kapela, unexpecT nie gra po prostu metalu - wg Wikipedii twórczość Kanadyjczyków można sklasyfikować jako awangardowy extreme metal i skład zespołu jakoby to potwierdza – poza dwiema gitarami (obydwaj gitarzyści udzielają się również przy mikrofonach), basem i perkusją mamy wokal żeński, klawisze i skrzypce (!). Wiem że pisanie recenzji płyty którą wydano 3 lata temu dla niektórych mija się z celem, al...

Czytaj więcej o unexpecT - In A Flesh Aquarium

Stworzony w 2008 roku, dokumentalny obraz ukazujący życie ludzi uzależnionych od gier komputerowych ogólnie rzecz ujmując, a koncentrujący się na zjawisku społeczności tworzonych przez ludzi grających w World Of Warcraft.   Przeciętnemu, konsumpcyjnemu homo sapiens którego tryb życiowy sprowadza się do magicznego kręgu pracować-jeść-pić-spać-uprawiać_sex, nigdy nie przyszło by do głowy że dla gry komputerowej można rzucić pracę, rzadko się myć, i s...

Czytaj więcej o Second Skin

Los Trabantos to polski zespół, założony w 2002 roku przez Kasię Sobczyk. Grupa, stojąc na pograniczu gatunków, tworzy z nich coś mocno energetycznego i w jakiś sposób buntowniczego. Natknęłam się na nich niedawno i wkrótce przyciągnęli mnie na dłużej, często wracam do ich płyty by naładować baterie. Zespół ma ciekawy skład, zarówno bas, jak i gitara prowadząca znalazły się w rękach kobiet, do tego mocny wokal Sobczyk (wcześniej...

Czytaj więcej o Los Trabantos - Między Rabarbarem a Pomidorem

Jeśli szukasz porcji lekkiej, a przy tym niebanalnej muzyki, polecam spróbować Kawałek Kulki. Zespół zupełnie nietypowy. Piękne połączenie oryginalnych tekstów, dwóch świetnych głosów (Magda Turłaj, znana z projektu Karotka, oraz Błażej Król) i dźwięku skrzypiec (tutaj również Magda Turłaj). Polubiłem ten zespół od pierwszego przesłuchania z trzech powodów. Pierwszy to teksty. Rewelacyjne, często absurdalne, poe...

Czytaj więcej o Kawałek Kulki - Kawałek Kulki

Kiedy dowiedziałem się, że szykuje się interesujący projekt na polskiej scenie metalowej z udziałem m. in. Taffa (Rootwater) i Oriona (Behemoth), pomyślałem sobie ‘pewnie znowu kolesie którzy grają metal zagrają metal’ (tu muszę się przyznać – nie wiedziałem że Black River powstało na gruzach Neolithic – ale oni grali jakby nie patrzeć mhroczny metal). Jakie było moje zaskoczenie po zobaczeniu zajawki płyty na profilu kapeli na myspace, a gdy tyl...

Czytaj więcej o Black River

Przygoda z filmem „Ketchup Schroedera” zaczyna się już od oglądnięcia okładki, napaćkanej próbkami produkcyjnymi ketchupu. Różnokształtne czerwone plamy z numerami seryjnymi obramowują napis. Przyznam, że zaintrygował mnie temat. Kto może stworzyć film o pomidorowym sosie?! Nie, to na pewno nie o tym. A więc co kryje się pod tą tajemniczą nazwą? Zylber funduje nam ketchup na który składają się 82 minuty gorzkiej, ironicznej refleksji nad wł...

Czytaj więcej o Ketchup Schroedera

Makbara to wywodzące się z arabskiego słowo, oznaczające część cmentarza będącą miejscem potajemnych spotkań kochanków. Wiem, wiem. Zapowiada się jak tanie romansidło. Ale nie. Juan robi to trochę inaczej. Człowiek nazywający sam siebie „intelektualistą z marginesu”, czołowy przedstawiciel Hiszpańskiej bohemy, rzuca nas w pogoń za utraconym szczęściem. Dwójka bohaterów zupełnie nie wpasowuje się w otaczający ich świat, czuje się wyobcow...

Czytaj więcej o Makbara - Juan Goytisolo

Mika Urbaniak muzykę odziedziczyła w genach. Jej rodzice to Urszula Dudziak (tak, Papaya Dance, na całym świecie rozpoznawalny bardziej niż hymn Polski) oraz Michał Urbaniak - trochę niedoceniany (niesłusznie) w Polsce muzyk jazzowy. Większość życia spędziła w Wielkim Jabłku, stąd w jej piosenkach języka polskiego nie uświadczymy (może i dobrze?). Jej debiutancka płyta - Closer - to głównie chilloutowy krążek. W niektórych kawałkach słychać odcienie soulu...

Czytaj więcej o Mika Urbaniak - Closer

Właściwie chciałbym napisać więcej o samym Kerecie niż o konkretnej książce. Co wiedzieliście wcześniej o Izraelu? No dobra, Żydzi, Strefa Gazy, Holokaust, jakaś wojna, trochę ortodoksów. Jeśli ktoś interesował się bardziej, słyszał pewnie coś o Mosadzie, Hamasie, o tym co koszerne a co nie i wreszcie o powszechnym obowiązku wojskowym. Tyle wiedziałem, przed sięgnięciem po twórczość tego autora. We wszystkich opisach określają go "mistrzem krótki...

Czytaj więcej o Tęskniąc za Kissingerem - Etgar Keret

I have as much authority as the Pope, I just don't have as many people who believe it. To raczej nie jest recenzja. Bardziej takie zachęcenie. Brain Droppings, zgodnie wieloma wyrazami na okładce, to kolekcja? zbiór? tekstów, skeczy, gierek słownych i przemyśleń znanego amerykańskiego komika - nihilisty George'a Carlina. Nie wiem czy amerykańskiego, bo jest z pochodzenia niby Irlandczykiem, ale zostawmy to. Jakiś czas temu na znanym portalu Joe...

Czytaj więcej o George Carlin - Brain Droppings

    Oczywiście mogłem wymyślić jakąś bajeczkę o konieczności odwiedzenia dziadków, siedmiorga dzieci lub doradcy w klinice chorób wenerycznych, ale ostatecznie uznałem zwykłe "spierdalaj" za najmniej skomlikowane. Hugh Laurie to brytyjski aktor (Dr House), komik, scenarzysta, ale także obiecujący pisarz. Ośmieliłem się napisać obiecujący, ponieważ Sprzedawca Broni to jak na razie jego jedyna książka. Kolejna (The Paper Soldier) ma się u...

Czytaj więcej o Hugh Laurie - Sprzedawca Broni

O ile house ze skrzypcami w tle niekoniecznie musi być czymś wartym uwagi, to Jelonek grajacy na skrzypcach powinien budzić wiekszą ciekawość. Ok, ale jaki, kurde Jelonek? Otoż pod tą jakże radosną ksywka kryje sie Michał Jelonek, pewien bardzo utalentowany, choć nie za bardzo jeszcze znany kompozytor i skrzypek. I to nie jakiś dworcowy! Bo mało kto może pochwalić sie taka ilościa zespołów i projektow, w jakich s...

Czytaj więcej o Jelonek - Jelonek

Dawno, dawno temu, za siedmioma górami i siedmioma rzekami, żył genialny naukowiec wraz z piękną żoną i szóstką synów.
Niestety, miejscem tym była usytuowana na środku morza platforma otoczona polem minowym, żona, mimo niewątpliwej urody, miała niespełna 100 cm wzrostu, synowie byli klonami maniakalnie prześladowanymi pragnieniem bycia „tym oryginalnym”, sam naukowiec starzał się  w zastraszającym tempie, gdyż śpiąc nie potrafił śn...

Czytaj więcej o Miasto Zaginionych Dzieci

Właściwie nie ma sensu pisać w tym miejscu o muzyce. Mógłbym napisać kilka zdań o samym L.U.C. (Łukasz Rostkowski), ale to też chyba niepotrzebne. Jestem pewien, że będzie jeszcze na to czas i miejsce, bo artysta jest wyjątkowy i jeszcze o nim napiszemy. Ten album jest tak naprawdę produkcją bardziej historyczną niż muzyczną. Nie słyszałem go w żadnej rozgłośni radiowej i pewnie długo nie usłyszę. Na płycie usłyszymy fragmenty materiałów archiwalnych z l...

Czytaj więcej o 39/89 - L.U.C.

Sto tysięcy miliardów wierszy to permutacyjny zbiór wierszy. Raymond Queneau napisał go(czy raczej stworzył) zainspirowany książeczką dla dzieci. Pocięte na paski strony, przedstawiające różne postaci pozwalały na dowolne ich łączenie. Ale co innego zwierzaki, a co innego sonety. Forma dosyć wysublimowana, ze ściśle określonymi regułami kompozycji. O dziwo autorowi udała się taka sztuka. Książka składa się z dziesięciu sonetów pociętych w pa...

Czytaj więcej o Sto Tysięcy Miliardów Wierszy - Raymond Queneau

Z rosyjskim science fiction jest trochę dziwnie. Z jednej strony już od czasów ZSRR mamy sporo dobrych powieści. Taka mała oddolna propaganda, mówiąca że radziecka myśl techniczna pozwoli kiedyś dosięgnąć gwiazd. Z drugiej strony kinematografia w tej dziedzinie kuleje. O tyle dziwne, że pod względem technicznym rosjanie nie raz wyprzedzali USA. Warto wspomnieć chociażby o kinie 3D. Dzisiaj reklamowane jest jako coś świeżego i na topie, a w Moskwie od 1930 roku pra...

Czytaj więcej o Обитаемый остров

W ostatni piątek postanowiłem wybrać się do kina. Od dawna czekałem na premierę Up! (Odlot), jednakże wyczytałem w pewnej gazecie dość przychylną recenzję nowego, polskiego filmu - Zero. Jako że dzieło Pixara grane jest w dziwnych godzinach (czytaj: ostatni seans o 20:00, bez sensu) - postanowiłem zaryzykować i dać szanse debiutującemu reżyserowii, Pawłowi Borowskiemu. Szanse, bo wiadomo co się dzieje w naszej rodzimej kinematografii. Sam film nie był jakoś wybitnie rozrek...

Czytaj więcej o Zero

Niedawno, bo miesiąc temu, ukazała się w sklepach druga płyta supergrupy Black River. Zespół utrzymał swój styl, wciąż grają pełnego energii hard rocka okraszonego dobrymi tekstami. Nie ma co niepotrzebnie rozpływać się nad umiejętnościami poszczególnych członków kapeli – są naprawdę świetni i ciężko im tego odmowić. Po poprzedniej płycie widać (a raczej słychać) było brak tego "czegoś" co sprawia, że albu...

Czytaj więcej o Black River - Black'n'Roll

To ja się porwę z motyką na słońce. Bo zupełnie nie wiem, jak zabrać się za tą płytę. To może od początku. Stanisław Wyspiański, syn Franciszka i Marii, urodził się w Krakowie w... yyy... no dobra, może ten kawałek pominiemy. Ale trochę historii tutaj będzie. W 2007 roku Stołeczne Królewskie Miasto Kraków postanowiło uczcić setną rocznicę śmierci Wyspiańskiego, organizując szereg imprez kulturalnych na jego cześć. Do akcji przyłączyła się Łaźnia...

Czytaj więcej o Wyspiański Wyzwala

Pomyślałem sobie, że skoro nasz blog nazywa się Trochę Inaczej, to faktycznie wypadałoby zaprezentować coś trochę innego – niekoniecznie jakościowo (to się jeszcze okaże, nie będę przedwcześnie zdradzał oceny), ale sami przyznacie, że metal grany na 3 basówki zapowiada się nietypowo. Markus Grosskopf na co dzień jest basistą Helloween, power metalowej kapeli dobrze znanej wśród fanów gatunku. Bas...

Czytaj więcej o Markus Grosskopf's Bassinvaders - Hellbassbeaters

Na najnowszą płytę fani zespołu czekali prawie 4 lata. Owszem, w 2006 ukazało się wydawnictwo 'HolyWood', ale 2 nowe kawałki na CD dołączonym do koncertowych DVD to jednak niewiele. Informację o nagrywaniu płyty poprzedziła miła niespodzianka - nowym perkusistą kapeli okazał być się Dariusz "Daray" Brzozowski, znany ze współpracy m. in. z Dimmu Borgir i Vaderem. Lubię Huntera, słucham ich od 5 lat, kiedy to kumpel z dzieciństwa puścił mi 'Medeis', ale jeszcze żade...

Czytaj więcej o Hunter - HellWood

Osoba przez którą sięgnąłem po tą książkę, jest starszym, zaawansowanie łysiejącym już panem. Całkiem przypadkiem przy okazji cenionym autorem ponad czterdziestu książek z serii Świata Dysku. Tak tak, Terry Pratchett, to właśnie o nim mowa. W jednym z wywiadów przyznał, że ta książka jest jedną z jego najwcześniejszych inspiracji. Po przeczytaniu opowiadań obu autorów nie sposób tego nie dostrzec. Podobny styl. ten sam, angielski humor i wszech...

Czytaj więcej o Trzech Panów w Łódce Nie Licząc Psa - Jerome K. Jerome

Pierwsze wrażenie po przesłuchaniu płyty Charliego WInstona jest świetne. Mocny, trochę murzyński głos, folkowe brzmienie i niezłe teksty. Ciężko uwierzyć, że to piosenkarz z UK, gdzie słychać teraz tylko indie i indie indie. Nic dziwnego, że na pierwszych miejscach list przebojów jest we Francji, a nie w ojczyźnie. W jego kawałkach słychać ogromny nakład pracy. Sam mówi w wywiadach, że nie bez powodu zaczął występować dopiero po trzydziestce - poświęcił...

Czytaj więcej o Charlie Winston - Hobo

Reportaże były zawsze uważane za książki trudne i zarezerwowane dla wąskiego grona odbiorców. Wprawdzie popularność Ryszarda Kapuścińskiego, chociaż już ogromna, wciąż rośnie, jednak większość jego czytelników nie sięga po książki innych autorów. A szkoda, bo na półkach księgarni leżą takie skarby jak np.: "Wieże z kamienia" Wojciecha Jagielskiego, czy jego najnowsza książka "Nocni wędrowcy". Mieliście kiedyś ochote przenieść się w r...

Czytaj więcej o Wieże z kamienia - Wojciech Jagielski

Za oknami jesienny chłód i szarość. Chyba nikomu nie są obce stany ducha przez taką pogodę wywoływane. Muzyka, o której chciałam opowiedzieć, doskonale oddaje jesienną melancholię. Z drugiej strony, pozwala odbyć podróż do gorącej Hiszpanii i zapomnieć o otaczajacej nieprzyjemnej aurze. Yasmin Levy, bo to o jej albumie mowa, urodziła się w 1975 roku w Jerozolimie. Jej ojciec, Izaak Levy, był kompozytorem, kantorem i badaczem diaspory żydów sefardyj...

Czytaj więcej o Yasmin Levy - Mano suave

Yoshida Brothers to świetna pozycja dla wszystkich fanów kraju kwitnącej wiśni. Dwaj bracia grają na japońskim instrumencie shamishen. Dawniej kojarzyłem ten instrument tylko jako dodatek do gejszy (i to jeszcze w amerykańskim stereotypie rodem z Wyznań Gejszy). Okazuje się jednak, że tradycyjnie grają na nim zarówno kobiety jak i mężczyźni. Instrument ma trzy struny, które wyglądają jakby ledwo wisiały na miejscu. Szarpie się za nie za pomocą dziwnej łyc...

Czytaj więcej o Yoshida Brothers - The Best Of

Kiedyś zarzekałem się, że o nich nie napiszemy, ale chyba jednak wypada ;) W sumie jest sporo powodów, żeby ich nie lubić. Grają tylko covery. Póki co, bo wspomniana płyta jest ich pierwszą. Są Niemcami (brrr!). Poza tym to wszystko już było w latach 50 i 60. No i wyglądają na pewno lepiej niż ja. O śpiewaniu nie wspominając... Ale jest jeden argument, który sprawia, że po prostu trzeba ich posłuchać. Biorą muzykę, która składa się głó...

Czytaj więcej o The Baseballs - Strike

Jak widać, w Polsce da się zrobić dobrą, ambitną muzykę, nieodstającą od światowych 'topów'. Ale co z tego, jeśli znana będzie tylko garstce nielicznych fanów, a o usłyszeniu ich w radiu nawet nie ma co marzyc. Ok, przyznaję, progresywny (czasami wręcz agresywny) metal nie nadaje się do puszczania w radiowych szafach grających w przerwach między Budką Suflera i Perfektem, a nocne audycje są nocne i ludzie wtedy śpią, ale choć trochę można by spróbowa�...

Czytaj więcej o Division by Zero - Tyranny of Therapy

Według najnowszego Przekroju (nr 46), światowy hip-hop nie ma się najlepiej - płyty sprzedają się coraz gorzej, wokaliści albo trafiają do paki, albo wymierają, a słuchacze wracają do słuchania norweskiego folk metalu. No, może z tym folkiem to nie do końca, ale generalnie - jest gorzej, niż lepiej. Ile w tym prawdy, a ile potrzeby zapisania dwóch stron tygodnika - nie wiem, tworczość 2paca czy Jay-z nie jest mi jakoś szczególnie bliska, wiem natomiast, że z pewn...

Czytaj więcej o Flobots - Fight With Tools

Bajzel, czyli Piotr Piasecki, to prawdziwa jednoosobowa kapela. Facet pisze swoje teksty, nagrywa sample, montuje, składa, nawet okładki projektuje. Daję głowę, że pewnie sam gotuje też obiady. Na swoim koncie ma współpracę z takimi zespołami jak Lao Che, Pogodno czy Tymon & The Transistors. Teraz wydaje własne płyty w wytwórni Biodro Records, która zajmuje się takimi perełkami polskiej muzyki jak Kury, Poganie, czy wyżej wymienione Pogodno i Tymon & T...

Czytaj więcej o Bajzel - Miłośnij

Fińska grupa Alamaailman Vasarat (tłum. "Młoty podziemia") jest unikatem w skali światowej. Różni recenzenci starają się ich przypisać do jakiejś kategorii wymyślając nowe odmiany gatunków od jazzu po punk. Mi jednak najbardziej podoba się, jak zespół mówi sam o sobie - grają kebab-kosher-jazz-film-traffic-punk-music i brzmią jak biedny, chiński imigrant, który wyjechał za chlebem do Kalkuty i uświadamia sobie, że pogłoski o tej ziemi obieca...

Czytaj więcej o Alamaailman Vasarat - Huuro Kolkko

O tej książce chciałem napisać już dawno. Powstrzymywała mnie właściwie tylko okładka. Seria "Salsa" to mój numer jeden w konkursach na najbardziej odrzucające projekty graficzne. Dwa jaskrawe, nie pasujące do siebie i do niczego innego kolory - jeden jako tło, drugi tworzący jakiś bohomaz niezwiązany, nawet luźno, z treścią książki. Stała więc na mojej półce, wciśnięta jak najgłębiej w kąt, żeby nikt tego szkaradztwa nie zauważył, i czekała na lepsz...

Czytaj więcej o José Carlos Somoza - Klara i Półmrok

Historia tego wykonawcy zaczyna się kawał czasu temu, w Libanie. Jego ojciec, Nassim Maalouf, studiował w Konserwatorium Paryskim. Grając na trąbce, chciał zaadaptować na nią arabskie kanony muzyczne. Okazało się być to niewykonalne, ze względu na zbyt mały zakres dźwięków, który można wydobyć z tego instrumentu. I tak powstał Chocapic. Albo trąbka ćwierćtonowa.